یکی از مسائل همیشگی در رسانه های کشور رسیدگی به مناطق محروم و روستایی است این در حالی است که دولت چین برای مهاجرت مردم به شهرها یارانه پرداخت می کند و در اکثر کشورهای توسعه یافته جمعیت شهری بیش از 80 درصد جمعیت کشورشان را تشکیل می دهد به طور مثال طبق آمار سال 2014 در ژاپن 90 درصد و در آمریکا 80 درصد جمعیت شهرنشین می باشند. علت اصلی این امر کاهش هزینه ها در خدمات رسانی برای شهر نشینان است در اکثر روستاها داشتن یک پزشک یا یک معلم هم صرفه اقتصادی ندارد واز یک سو روستاییان برای دسترسی به امکانات لازم، مجبور به طی مسیر های طولانی و مصرف سوخت بوده واز طرف دیگر دولت هزینه های میلیاردی برای اتصال روستاها به خطوط آب و برق و گاز و نگهداری آن خطوط می نماید این مسئله در مناطق کویری که فاصله بین مراکز جمعیتی زیاد است بحرانی تر می شود یعنی ممکن است 30 میلیارد هزینه شود تا ساده ترین امکانات ( آب، برق و گاز) به روستایی با صد نفر جمعیت برسد یعنی برای هر نفر 300 میلیون و این تنها هزینه انجام طرح است و تا سالیان هزینه نگهداری از این خطوط بر دوش همه سنگینی می کند و جالبتر اینکه بعد از مدتی مردم روستا مهاجرت می کنند و این همه هزینه نابود می شود.

مسئله این است که هیچگاه نمیتوان برای صد نفر مدرسه، بیمارستان، جاده، سالن ورزشی و حتی درصدی از امکانات شهر را ایجاد کرد.از طرف دیگر مالکیت زمین های با قطعات کوچک در دست طبقه اجتماعی کم درامد مانع رشد و توسعه کشاورزی و استفاده از تجهیزات مدرن شده است. البته نکته بسیار مثبت این است که در 30 سال گذشته مهاجرت به شهرها به صورت خودجوش تداوم داشته و 69 درصد جمعیت شهر نشین شده اند و ما امروز افتخار می کنیم که در مقایسه با هند و پاکستان که تنها 30 درصد جمعیت کشورشان شهری است در موقعیت بسیار بالاتری قرار داریم امیدواریم که روستاییان کشور به این حرکت خودجوش خودشان که راه را برای توسعه بیشتر کشور باز می کند ادامه دهند تا با حذف هزینه های عمرانی بی ثمر درامد بیشتری برای تمام ملت ایران فراهم شود.